Terapia Uzależnień Warszawa

Mickiewicza 52/3, 01-650 Warszawa

608 – 792 – 445
almalibre@almalibre.pl

Wszystkie prawa zastrzeżone.
Wdrożenie – 13design

DDA – Dlaczego wciąż tak mało wiemy o Dorosłych Dzieciach Alkoholików?

Dorosłe Dzieci Alkoholików (DDA) to osoby, które dorastały w rodzinach dotkniętych chorobą alkoholową jednego lub dwóch rodziców. Według przeprowadzonych badań syndrom ten może dotykać nawet trzech milionów osób w całej Polsce. Kampanie przeciwalkoholowe prowadzone w mediach zazwyczaj skupiają się na uzależnionych. Informacja o konieczności niesienia pomocy również ich rodzinom nadal jest zaniedbywana. Być może właśnie dlatego wciąż tak niewiele osób ma świadomość tego, że pozornie nieświadome i silne psychicznie dzieci mogą nosić ciężar choroby rodzica przez całe życie.

Syndrom DDA – gdzie leży jego przyczyna?

Nie można mieć wątpliwości, że w rodzinach alkoholowych największy dramat przeżywają właśnie dzieci. W okresie dojrzewania kiedy kształtują dopiero swoją osobowość są narażone na permanentny stres, który z biegiem czasu zaczyna towarzyszyć im nawet w tych momentach, kiedy powinny czuć się swobodnie i bezpiecznie. Wśród innych, równie ważnych przyczyn rozwoju syndromu DDA, zdaniem ekspertów znajdują się:

  • odsuwanie dziecka od problemów rodziców, przez co nietypowa sytuacja w domu jest dla niego zupełnie niezrozumiała
  • obarczanie dziecka nadmierną ilością obowiązków domowych
  • brak wsparcia i zainteresowania dzieckiem zarówno przez chorego rodzica, jak i zdrowego, który całą swoją uwagę skupia na niesieniu pomocy uzależnionemu;
  • brak terapii dla osób współuzależnionych, podczas której dziecko miałoby możliwość uzyskania profesjonalnej pomocy specjalisty
  • odbieranie dziecku poczucia bezpieczeństwa we własnym domu, co wynika zwykle z niekontrolowanych awantur, cyklicznie powtarzających się libacji, częstych wizyt funkcjonariuszy policji czy fizycznej tudzież psychicznej przemocy.

Kiedy Dorosłe Dziecko Alkoholika zaczyna dostrzegać swój problem i sięga po pomoc?

Syndrom DDA przejawia się wieloma charakterystycznymi cechami, ale dopiero po trzydziestym lub nawet czterdziestym roku życia człowiek nim dotknięty zaczyna zauważać, że nie są to cechy normalne dla zdrowego człowieka. Na forach internetowych możemy znaleźć wypowiedzi wielu internautów, którzy choć się nie znają, po opisie swojego charakteru wydają się być niemalże identyczne. To właśnie rozwijanie w sobie tej świadomości w większości przypadków warunkuje chęć podjęcia profesjonalnej terapii. Specjaliści zalecają, aby DDA szukali wsparcia nie tylko w ośrodkach oraz u psychologów, ale przede wszystkim również wśród innych dotkniętych syndromem. Wzajemne wsparcie daje ogromną siłę i motywację do działania o czym warto pamiętać.

DDA to człowiek w masce

Dorosłe Dziecko Alkoholika nie potrafi być sobą przed rodzicami, znajomymi, otoczeniem a nawet przed samym sobą. Trudno się temu dziwić. Nieukształtowana osobowość sprawia, że DDA musi nadmiernie często zastanawiać się nad tym czy dane sytuacje są normalne, przez co w okresie rozwoju doskonale opanowuje sztukę dostosowywania się do konkretnych sytuacji. Specjaliści mówią, że niemalże u każdego człowieka dotkniętego syndromem DDA można zauważyć jego tendencję do odgrywania jednej z czterech charakterystycznych ról:

  • bohatera” biorącego odpowiedzialność za całą rodzinę, przejmującego większość obowiązków domowych na siebie oraz będącego podporą dla swoich rodziców i rodzeństwa;
  • kozła ofiarnego„, który przyjmuje na siebie wszystkie negatywne emocje z otoczenia, jest przyzwyczajony do ciągłej krytyki, kłótni, ataku gniewu ze strony rodziców;
  • maskotki„, która pragnie wciąż zwracać uwagę na swoje infantylne zachowania mające na celu poprawienie napiętej atmosfery w domu;
  • niewidzialnego dziecka„, które zamyka się w swoim własnym, wyimaginowanym świecie, nie angażuje się w relacje z rówieśnikami i niechętnie uczestniczy w życiu rodzinnym.

Cechy charakterystyczne dla Dorosłych Dzieci Alkoholików

Wprawdzie syndrom DDA nie ma jednoznacznej definicji, ale wśród osób noszących na swoich barkach jego ciężar zwykle obserwuje się szereg typowych cech:

  • DDA nie potrafi poprawnie zweryfikować czy sytuacja, w której biorą udział jest normalna, czy też nie przez co też często nie dostrzega możliwego niebezpieczeństwa;
  • DDA niechętnie mówi o swoich uczuciach i niezwykle trudno jest mu je wyrażać;
  • DDA źle czuje się we własnym domu, nie lubi niespodziewanych sytuacji i niekontrolowanego biegu wydarzeń;
  • DDA bywa człowiekiem nadmiernie odpowiedzialnym oraz przesadnie lojalnym;
  • DDA boi się konfliktów, dlatego stara się ich unikać;
  • DDA czuje się przerażony w momencie kiedy ktoś w jego bliskim otoczeniu odczuwa gniew lub prowokuje kłótnię;
  • DDA zawsze potrafi dostosować się do sytuacji a wśród obcych ludzi niezdających sobie sprawy z jego problemu szybko zdobywa uznanie i sympatię;
  • DDA nie znosi krzyku, przemocy oraz agresji;
  • DDA ma skłonności do kłamania nawet w sytuacji kiedy może powiedzieć prawdę;
  • DDA często odczuwa poczucie winy, brak motywacji oraz ogólną beznadzieję;
  • DDA przedkłada potrzeby innych ponad swoje, nie skupia się na swoim zdrowiu i często odpuszcza innym nawet jeśli może się to przełożyć na jego niekorzyść;
  • DDA stale szuka aprobaty i pochwały, wykonuje czynności, które nie należą do jego obowiązków, bardzo źle reaguje na słowa krytyki.
  • DDA odczuwa konieczność bycia smutnym, dlatego niejednokrotnie sam szuka sposobów na pogorszenie swojego nastroju;
  • DDA jest często człowiekiem poważnym, nie potrafi oddać się zabawie, szaleństwu oraz spontaniczności, w jego życiu wszystko jest zorganizowane w sposób z góry ustalony;
  • DDA często planuje, ale ma trudności we wdrożeniu planów w życie;
  • DDA doskonale czuje się w miejscu pracy, gdzie wszystko działa zgodnie z zasadami, jest ustalone, zaplanowane i gdzie nie ma zbyt wiele miejsca na niespodziewane sytuacje.
  • DDA nie jest w stanie szczerze się cieszyć, odczuwać prawdziwej radości oraz wewnętrznego poczucia szczęścia i błogości.

Czy DDA może stworzyć udany, szczęśliwy związek?

Osobom noszącym na sobie ciężar syndromu DDA mają poważne problemy w budowaniu zdrowych relacji partnerskich. Coraz częściej obserwuje się sytuacje, w których człowiek wychowany w rodzinie alkoholickiej sam w dorosłym życiu wiąże się z alkoholikiem. Wynika to prawdopodobnie z nieopartej chęci bycia komuś potrzebnym i pomocnym. W związkach DDA bardzo rzadko jest stroną dominującą, często wykazuje nadmierną skłonność do uległości i całkowitego oddania, bierze na siebie odpowiedzialność za niedomówienia, kłótnie oraz zwyczajne małżeńskie sprzeczki. Kobieta DDA sama chętnie angażuje się w prace fizyczne (majsterkowanie, drobne naprawy), ale jednocześnie nie pozwala wyręczać się w obowiązkach, które bierze na swoje kobiece barki (sprzątanie, gotowanie). Związek z DDA jest trudny i wymaga wieloletniej pracy nad nawiązaniem prawidłowej relacji pozbawionej wszelkich dysfunkcji.

Jak Dorosłe dzieci alkoholików czują się w roli rodzica?

Osoby ze zdiagnozowanym syndromem DDA często w ogóle nie decydują się na posiadanie potomstwa. Wśród leczonych odsetek dojrzałych osób bezdzietnych stanowi około 56%. Ci, którzy posiadają dzieci decyzję o rodzicielstwie podejmują stosunkowo późno. DDA bardzo często nie potrafi odnaleźć się w roli rodzica i ma poważne trudności w nawiązaniu zdrowych relacji ze swoim dzieckiem. Wynika to z podświadomego strachu przed skrzywdzeniem go i przed tym, że niewinna istota podzieli los DDA.

Jak w okresie dojrzałości wyglądają relacje DDA z rodzicami?

Związek DDA z rodzicami to kolejna charakterystyczna cecha osób borykających się z tym syndromem. Przynajmniej 3/4 z nich potrafi mówić wprost o swoim żalu, niechęci a często nawet nienawiści w stosunku do rodzica. DDA niechętnie odwiedzają dom rodzinny, źle się w nim czują i stwarzają w nim negatywną atmosferę. Nie potrafią wybaczyć i zatrzeć złych wspomnień z dzieciństwa, podświadomie wypierają z pamięci momenty szczęśliwe i beztroskie. Jednocześnie DDA nie jest w stanie zerwać kontaktu z rodzicami. Czuje się od nich poniekąd uzależniony, mimo posiadania własnej rodziny wciąż chce kontrolować sytuację w domu rodzinnym, ma wrażenie, że opieka nad ojcem lub matką alkoholikiem w dalszym ciągu należy do jego obowiązków. Złość przeplatana poczuciem odpowiedzialności, żalem i głęboko skrywaną miłością sprawia, że relacje DDA z rodzicami mogą źle wpływać na jego związek z partnerem.

Leczenie Dorosłych Dzieci Alkoholików

Świadomość Polaków na temat syndromu Dziecka Dorosłego Alkoholika wciąż nie jest odpowiednio rozwinięta. W naszym kraju znajduje się tylko kilka ośrodków specjalizujących się w niesieniu pomocy Dorosłym Dzieciom Alkoholików. Oczywiście jeśli podejrzewamy u siebie DDA możemy zgłosić się do każdego psychologa działającego w naszej okolicy. Rozmowa z osobą, która obiektywnie przyjrzy się naszej osobie i podpowie jakie kroki przedsięwziąć, aby uporać się z dziecięcymi demonami przeszłości z pewnością okaże się pomocna. Warto również szukać kontaktu z osobami, które już uporały się z DDA oraz w dalszym ciągu toczą walkę ze swoją osobowością. Wzajemne wsparcie i zrozumienie to najlepsza motywacja do działania.

Czy syndromowi DDA można skutecznie zapobiegać?

Dzieci wychowujące się w rodzinach alkoholowych lub dysfunkcyjnych w każdym innym tego słowa znaczeniu powinny już od najmłodszych lat uczęszczać na terapię dla osób współuzależnionych. Również rodzice muszą wykazać swoim pociechom większe zainterespowanie oraz okazywać im wsparcie starając się jednocześnie zbudować dla nich jak najbezpieczniejszy dom, do którego mimo problemów zawsze będą chciały wracać. Aby uchronić dziecko przed DDA nie należy odsuwać go od spraw rodziny. Dobrze, aby młody człowiek był uświadamiany o sytuacji mającej miejsce w rodzinie. Tylko w taki sposób proces budowania osobowości we wczesnych latach dojrzewania nie zostanie doszczętnie zdegradowany.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars
Ocen: 8, średnia: 4,75 z 5

Loading...